14 نامه عرفانى و سفارشات اخلاقى - اجتماعى به آقاى سيد احمد خمينى « 1 » بسم‌اللَّه الرحمن الرحيم الحمدللَّه ربّ العالمين ، الذي لا رَحمن و لا رحيمَ غيرُه ، ولا يُعْبَدُ ولا يُستَعانُ إلّا مِنه ، ولَا يُحْمَدُ سِواهُ ، ولا رَبَّ وَلا مُربيَّ إلّاإيّاه ، وَهُوَ الهادِي إلى الصِراطِ المُستَقِيمِ وَلَا هادِيَ وَلَا مُرشِدَ إلّاهُوَ ولا يُعْرَفُ إلّابه ، هُوَ الْأَوّل و الْآخِرُ وَالظّاهِرُ والْباطِنُ . والصَّلاةُ و السَّلامُ على سيّد الرُّسُل ومُرشِدِ الكلّ ، الذي ظَهَر مِن غَيبِ الوجُودِ إلى عَالَمِ الشُّهودِ وأتمَّ الدائرةَ وأَرْجَعها إلى أوَّلِها ، وَعَلى آل بَيتِهِ الطاهِرينَ ، الّذين هُمْ مَخازِنُ سِرِّ اللَّه وَمَعادِنُ حِكْمَةِ اللَّهِ وَهُداةُ مَا سِوَى اللَّهِ « 2 » .

--> ( 1 ) - مخاطب : آقاى حاج سيد احمد خمينى ؛ زمان : 28 آذر 1366 ش ، مطابق 27 ربيع الثانى 1408 ق ؛ مكان : تهران - جماران ؛ موضوع : وصيت عرفانى - اخلاقى . ( 2 ) - « ستايش ، ويژهء خدايى است كه پروردگار جهانيان است ، آن‌كه غير از او نه بخشاينده است و نه مهربان ، و پرستيده نشده و يارى خواسته نمىشود مگر از وى ، و ستايش نمىشود آنچه جز اوست ، و نه پروردگار و نه مربّى است مگر او ، و اوست راهنماى به راهِ راست و راهنما و ارشادگرى نيست جز او ، و شناخته نمىشود مگر به خودش ، اوست اوّل و پايان و آشكار و پنهان . و درود و سلام بر آقاى پيامبران و ارشادگرِ همگان كه از غيب هستى و وجود به جهان آشكار و شهود ، ظاهر شده است و دايرهء هستى را تمام نموده و آن را به ابتدا و شروع آن بازگردانيده است ، و ( درود و سلام ) بر خاندان پاكِ وى باد ، كسانى كه ايشان مخزن‌هاى سرّ خدايى هستند و معادن حكمتِ الهى و راهنمايان آنچه كه جز خداوند است » .